Kiedy Mikołaj Gogol napisał Pamiętnik szaleńca, miał zaledwie 25 lat. Bohaterem książki jest szeregowy urzędnik państwowy. Jego życie upływa na codziennej rutynie i skromnych przyjemnościach, którym oddaje się w samotności. Wszystko zmienia się, gdy zakochuje się w Zofii, córce kierownika. W miłości tej jak w lustrze odbija się wszystko, co sprawia, że jego życie jest beznadziejne. W bohaterze narasta nieodparta potrzeba zbudowania sobie innej tożsamości – mężczyzny, który wart będzie tak nieuchwytnej piękności. Frustracja wkrótce zamienia się w szaleństwo. Autor zdaje się pogrywać z bohaterem jak marionetką. Obłąkane poszukiwania tożsamości stają się eksperymentami z różnymi rolami społecznymi i możliwymi przyszłościami. Natacha Belova przenosi tę klasyczną już opowieść na scenę. W sztuce na dwóch aktorów lalka staje się formą awatara, zwielokrotnionym ciałem, które otwiera się na wszystkie możliwości. 

Nikolai Gogol was only 25 when he wrote Diary of a Madman. In his book, the life of an unimportant civil servant is played out between routine and modest solitary pleasures. This all changes the day he falls for Sophie, his boss’s daughter. The love is a mirror which reflects to him his miserable condition. The irrepressible need arises to invent an “other”, to become a man worthy of the elusive beauty. Frustration soon gives way to madness in this delirious search for identity. Gogol seemed to use the protagonist like a puppet on which to experiment with different roles and destinies. Natacha Belova has translated this major work on stage for two actors and a puppet, a sort of avatar, a multiple body that opens onto all possibilities.